28/03/2013

Que isto seja ócio? O nosso dever nada menos é que acordar os mortos. O verdadeiro grego, la langue de l'hérésie. A loquela do júbilo. Claro que eles respondem, um progresso face às sortes vergilianæ. Reclamemos porém aos philológos as palavras, e a ékphrasis da música das esferas, da qual para mim a Antiguidade — um baixo contínuo.

13/03/2013

procurei-te nas cláusulas heróicas em etymologias cada vez mais irrecuperáveis procurei-te na sagração da Theotokos procurei-te, Hellas, na majestate da tua horrorosa sabedoria nos teus segredos nos teus mystérios procurei-te nos angustos da tua língua nos cacos da tua música procurei-te e persegui-te até Florença com os teus sanctos dæmónios desci ávido até às tuas minas de sal e de ossos e procurei-te na metáphora da linha que divide a sabedoria dos teus patriarchas da dos teus tyrannos, procurei e não achei tua Qorintho e tuas Thebas tão acessíveis e longínquas quanto Homero nos está perto e mete medo

24/02/2013

Picus Mirandulensis

Hoje 24 de Fevereiro de 2013 celebramos o 550 aniversário do nosso eterno firmamento, de Giovanni Pico della Mirandola. Daqui a 31 anos celebraremos o 550º aniversário da sua morte, e tentaremos no entretanto atingir um centésimo do conhecimento e sabedoria renascimentais que em tão breve espaço de tempo ele atingiu. (A minha devoção vem de longe: a sua Oratio de Hominis Dignitate foi o primeiro texto que li integralmente em Latim; foi também o primeiro texto latino que me propus ensinar. Em Florença a única peregrinação vera foi o seu túmulo, próximo ao de Poliziano.) Deixou-nos uma imagem de sabedoria e de coragem que poucas outras figuras ditas 'intelectuais' igualaram; ofereceu ao mundo o combate interior de Athenas e de Jerusalém, duma crença na graça da Antiguidade emparelhada com a sua Modernidade que a todos de longe nos ultrapassa em rigor & amplitude & sonho. O Aquiles de Florença, ou então é Aquiles é o Pico de Ílion. Salveas, amice domine frater.


05/02/2013

Breve História do Mithraísmo Contemporâneo

Erudition

esquece as questões profundas. pergunto-te
apenas com quem queres falar,
para quê tanto esforço? com os mortos
recomendo o jogo do copo. a revolução
para mortos também. extraímos o sangue
dum corte de papel num incunábulo
e ficamos a saber mais do que se o
lermos. corta. neste ponto da história
apocalýptica o realizador
interrompe as gravações e diz
tudo de novo. desta vez mais
pecado. audiências. como dizia o Benjamim, filho
danjos, tudo igual,
apenas algo imperceptivelmente diferente. o deus de Noé,
o deus de José.
e entre nós e eles um pacto
de sangue. depois da guerra as doações
na Alemanha dispararam. nos hospitais houve abundância.
fizeram falar os mortos: dizem ao ultramontano
Akhenaton: no teu tempo havia
línguas mistério. (antes
fosse.) da República tínheis apenas
tractatus!


Pain

ou é homem ou juiz. isto aplica-se também a conceitos,
às theophanias da Iónia, aos professores,
às profissões de fé, há mesmo quem diga
à mýstica. da minha parte, e confessando-me partidário
mais da posteridade que da antiguidade,
afirmo solenemente que um língua
como o copta é uma viragem errada na história.
de todas, ficamos talvez com Niceia,
e mesmo assim não sei.
o limite é porém fácil de definir.
se está em Grego é bom. isto vale
para os vários Gregórios (Grandes
ou não - e variações em ν), vale
para cursos universitários, vale
para todo o pedantismo, vale
para a dívida. ora, esta última
foi claramente um passo
em falso, sangue emprestado
de artéria em artéria desde Trento até
à Athenas nossa matriarca, do Loyola
aos Papandreou. Como pedido elenco
alguns dos alvos da faca: Charlemagne,
a língua e os reis franceses, o ramo racional
da filosofia continental, a divisão dos poderes,
os deuses. (Aqui fala-se especificamente de Zeus,
o deus grego da ilha de Creta, o deus do dia, luz da luz,
o deus de Ezra Pound, que assumiu a forma
dum touro.)
Colocavam-se sob uma grade
e o touro sangrava sobre
o corpo do iniciado. Durões.
Conta-se que o Constantino também
tomava disso. Depois claro, é de pequenino:
uns santos daqui, uns rituais daqui, e soon enough
sacrum furtum é um nome demasiado elegante.
mas os toureiros voltaram! de Assis
a Ravenna, última capital do Império,
a Barrancos. Por esta altura
já o Credo estava em piloto automático.
Patres piissimi, não percebeis
que o Christo é um minotauro
por compreender, a Virgem a lasciva
Pasiphaë. No fecho da banca da República,
a cotação apophática em alta.
Na praça de touros reunem-se
theólogos, juristas, animais nobres,
heróis. Os auspícios apontam para precisarmos
de direitos dos deuses. São
Francisco, por exemplo,
que tipo de sangue terá tido? Hermes
o Trimegisto O- por certo (Ficino dixit).
O Sangréal é isto. Nas veias dos Mithras,
das Troikas, da usura da l'art pour l'art,
o espírito coagula o fogo.


Light

Pai Sol!, que fazes o sangue
correr com saúde, Pai Sol!,
em quem os theólogos
tropeçaram, é verdade então
o que ouvimos, que a virtude
nos corre nas veias
a contra-mão? vós ouvistes dizer
não percebemos
se nos está a julgar se nos está
a absolver se está
a troçar de nós. mas eu digo-vos
dos gentios o sacro pecado
repitam-no todos os dias:
não conseguir deixar nada
por amar. assim sendo,
fa che tu m'abbrace. a ira
dura até começares
como os gregos começaram
a dividir a alma em três -
a perseguir o profeta
disfarçado do que diz
Não. ele carrega contra nós
nós saltamos e quando largamos estamos
no zénite da festa:
vamos e prestamos culto em Corintho
no templo de Aphrodite. mas a fé,
essa água dura. és contra, eu sei, és
contra. contra
tyrannos, a democracia
dos vivos, a tauromaquia
de Knossos, contra
mundum. todos
te chamam, falam-te a língua
da metaphysica specialis,
a língua comum da república, reconhecem-te
Heliotrópico. E proíbem
o recordar. Ob
edeces. Iram.
Cícero a preto e branco
despede-se dos amigos por nascer
beija-lhes os lábios cinzentos.
Mas tu? Que nem
soubeste lembrar?
Sorri-nos
a língua é um girassol triturado num moinho.
Será ele quem o proíbe? O orador
sem oração. Oremus:
Para a Grécia tenho
eu o pulso aberto.

04/02/2013

Platão

andou a enganar-me a desorientar-me durante todos estes anos! andou a troçar de mim!

31/01/2013

ut queant laxis resonare fibris



Ut queant laxis resonare fibris
mira gestorum famuli tuorum,
solve polluti labii reatum,
Sancte Johannes.

Nuntius caelo veniens supremo,
te patri magnum fore nasciturum
nomen et vitae seriem gerendae
ordine promit.

Ille promissi dubius superni
perdidit promptae modulos loquelae,
sed reformasti genitus peremptae
organa vocis.

Ventris obstruso positus cubili
senseras regem thamalo manentem
hinc parens nati meritis uterque
abdita pandit.

Laudibus cives celebrant superni
te, Deus simplex pariterque trine,
supplices ac nos veniam precamur,
parce redemptis. Amen.

30/01/2013

Aime, et crois ce que tu veux

«Aime, et fais ce que tu veux», disait saint Augustin, — si tu aimes assez pour agir en tout selon ton amour.
«Aime, et crois ce que tu veux», pourrait-on dire, — si tu sais tirer de ton amour, dont la source n'est pas en toi, toute la lumière qu'il recèle...
Mais ne crois pas trop vite savoir ce que c'est qu'aimer.

Henri de Lubac. Sur les chemins de Dieu. Cerf (1966).

28/01/2013

μήτηρ ἀντθρώπων τε θεῶν τε

«Ὦ θεῶν καὶ ἀνθρώπων Μῆτερ, ὦ τοῦ μεγάλου Σύνθωκε καὶ Σύνθρονε Διός, ὦ Πηγὴ τῶν νοερῶν θεῶν, ὦ τῶν νοητῶν ταῖς ἀχράντοις οὐσίαις συνδραμοῦσα καὶ τὴν κοινὴν ἐκ πάντων αἰτίαν παραδεξαμένη καὶ τοῖς νοεροῖς ἐνδιδοῦσα, Ζωογόνε Θεὰ καὶ Μῆτις καὶ Πρόνοια καὶ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν Δημιουργέ, ὦ τὸν μέγαν Διόνυσον ἀγαπῶσα καὶ τὸν Ἄττιν ἐκτεθέντα περισωσαμένη καὶ πάλιν αὐτὸν εἰς τὸ γῆς ἄντρον καταδυόμενον ἐπανάγουσα, ὦ πάντων μὲν ἀγαθῶν τοῖς νοεροῖς ἡγουμένη θεοῖς, πάντων δὲ ἀποπληροῦσα τὸν αἰσθητὸν κόσμον, πάντα δὲ ἡμῖν ἐν πᾶσιν ἀγαθὰ χαρισαμένη, δίδου πᾶσι μὲν ἀνθρώποις εὐδαιμονίαν, ἧς τὸ κεφάλαιον ἡ τῶν θεῶν γνῶσίς ἐστι, κοινῇ δὲ τῷ Ῥωμαίων δήμῳ μάλιστα μὲν ἀποτρίψασθαι τῆς ἀθεότητος τὴν κηλῖδα, πρὸς δὲ καὶ τὴν τύχην εὐμενῆ συνδιακυβερνῶσαν αὐτῷ τὰ τῆς ἀρχῆς πολλὰς χιλιάδας ἐτῶν, ἐμοὶ δὲ καρπὸν γενέσθαι τῆς περὶ σὲ θεραπείας ἀλήθειαν ἐν τοῖς περὶ θεῶν δόγμασιν, ἐν θεουργίᾳ τελειότητα, πάντων ἔργων, οἷς προσερχόμεθα περὶ τὰς πολιτικὰς καὶ στρατιωτικὰς τάξεις, ἀρετὴν μετὰ τῆς Ἀγαθῆς Τύχης καὶ τὸ τοῦ βίου πέρας ἄλυπόν τε καὶ εὐδόκιμον μετὰ τῆς Ἀγαθῆς Ἐλπίδος τῆς ἐπὶ τῇ παρ' ὑμᾶς πορείᾳ.»

Juliano Apóstata. À Mãe dos Deuses [20].